geschreven op 6 november 2009 om 21:27 door Maartje
Even met jullie delen. Van de week was Merel een tekening aan het maken. Toen ze klaar was liep ze rechtstreeks op de foto van oma Francka af en legde daar de tekening neer en zei: “Alsjeblieft omatje”, “wat zeg je dan? dank je wel”.
Alsof oma Fancka er echt was.
Fijn dat oma Francka nog zo leeft bij Merel. Zo geeft ze ook nog geregeld oma Francka kusjes op het fotolijstje. Fijn.
8 november 2009 om 01:07
Ach wat schattig. Hopelijk geeft ‘t je idd ‘n goed gevoel dat voor Merel je moeder nog ‘n soort van dichtbij is.
26 november 2009 om 21:08
Mooi dat merel nog altijd zo betrokken is bij oma! Voor jezelf ook fijn te weten dat ze voortleeft in de harten van je eigen kinderen. Ik weet wel dat ik destijds toen mijn opa overleed een gedicht kreeg en een zin erin… je bent pas echt dood als niemand meer aan je denkt… Ik denk dat het waar is! zolang er mensen zijn die aan je blijven denken en je liefhebben zul je in hn harten voortleven…