Merel en Luuk

Het volgende stukje tekst kreeg ik van iemand via de mail. Het komt uit een boek. Ik vind het erg mooi.

Hij zei dat verdriet nooit weggaat, dat het anders geen echt verdriet zou zijn. Hij zei: ‘Ik weet dat je het moeilijk kunt geloven,maar als je je niet langer verzet en aanvaardt dat het verdriet deel uitmaakt van jezelf, is het niet zo erg meer. Het doet nog wel pijn, het verscheurt je, maar op een andere manier. Een intiemere manier. Je kunt het gebruiken. Het is van jou, het hoort bij je.Maar de pijn van dat verdriet….’Hij aarzelde even. ‘De pijn die je nu voelt duurt niet eeuwig. Dat kan niet. Daar is het te erg voor. Dat kan je lichaam niet aan en je geest ook niet. Je geest gaat er tenonder aan als je er niet overheen komt en dat wil hij niet. Daarom dwingt hij je om eroverheen te komen’.
‘Ik wil er niet-’
‘Weet ik…weet ik. Maar ergens overheen komen wil niet zeggen dat je het vergeet.Het wil niet zeggen dat je je gevoelens verloochent, alleen dat je de pijn terugbrengt naar een aanvaardbaar niveau, een niveau dat niet levensbedreigend is. Ik weet dat het nu onvoorstelbaar lijkt dat je er ooit overheen zult komen. Het is onmogelijk. Ondenkbaar. Je wilt er niet overheen komen. Waarom zou je? Het is het enige dat je hebt. Je hebt geen behoefte aan troostende woorden. Het kan je niet schelen wat andere mensen denken of zeggen, je wilt niet weten hoe zij zich gevoeld hebben toen zij iemand verloren. Zij zijn jou niet. Zij kunnen niet voelen wat jij voelt. Het enige wat je wilt is wat je niet kunt hebben. Het is voorbij. Het komt nooit meer terug. Niemand weet hoe dat voelt. Niemand weet hoe het is om iemand aan te willen raken die er niet meer is en er nooit meer zal zijn. Niemand kent die niet te vullen leegte, alleen jij.’ Hij keek me aan met tranen in zijn ogen. ‘Jij en ik, schat. We willen niets. We willen doodgaan. Maar dat staat het leven niet toe. We zijn alles wat het heeft.’