Merel en Luuk

Mijn zwangerschapsverlof zit er alweer bijna op, de laatste twee weken zijn voorbijgevlogen en maandag moet ik alweer aan het werk. Ik vind het maar oneerlijk geregeld . Ben benieuwd hoe ik het ga vinden zonder mijn kleine meid, *zucht*
Gelukkig is onze spruit nu al high-tech en heeft ze haar eigen webcam waarop ze naar papa kan zwaaien.

De eerste week was heerlijk, ons schatje is echt een wolk van een baby. Ik zal niet zeggen dat ze ’s nachts doorslaapt, want dat doet ze niet, en ze heeft dan ook nog een beetje de neiging om in slaap te vallen voordat ze klaar is met eten. Wanneer je haar dan weer terug in de wieg legt, en je jezelf weer lekker onder je warme deken hebt genesteld, komt ze onherroepelijk tot de conclusie dat ze toch nog wel honger heeft en met veel misbaar laat ze dat dan ook weten. Merel huilt eigenlijk alleen als ze honger heeft, maar als ze huilt, dan huilt ze ook echt.

Over haar darmpjes maken we ons ook geen zorgen, ze heeft nog geen last gehad van echte maagkrampjes maar haar darmpjes werken zonder meer. Met name op het moment dat ze geen luiertje aanheeft – en dan het liefst als papa aan het verschonen is – werken de darmpjes op volle toeren en krijgen we een extragratis portie Dyon-mosterd voorgeschoteld. Inclusief zaadjes, mocht u het willen weten. Maar gelukkig vallen de aroma’s op dit moment nog mee, dus we kunnen er nu nog wel mee lachen .

En verder slaapt ze veel, heel erg veel en dan is ze zoooo lief……..