Merel en Luuk

Zo, de adrenaline is gaan liggen, de hectiek is een beetje achter de rug en de spanning is ook stukken minder, dus nu heb ik eindelijk tijd om verslag te doen van de bevalling en de dagen daarna. Ik zal proberen alles in zoveel mogelijk chronologische volgorde te vertellen, maar het kan zijn dat ik tijdstippen en personen niet helemaal accuraat meer weet.

Op dit moment liggen moeder en dochter nog in het ziekenhuis, hopelijk mogen ze donderdagmiddag naar huis, maar dat geheel terzijde.

Proloog
Maartje was bijna twee weken over tijd en als de zwangerschap de 42e week dreigt te bereiken worden verloskundigen een beetje zenuwachtig. Dus togen we vorige week woensdag naar het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam voor een onderzoek en een hartfilmpje van de baby. Bij dat inwendig onderzoek was de gynaecologe ook zo vriendelijk om Maartje te strippen, al had ze dat niet verteld (want tegen het einde van de zwangerschap ken je het hele jargon uit je hoofd), maar ze had wel gezegd dat als Maart vanavond…

… pijn zou krijgen, het aan haar lag.

Woensdag 13 september om 23.00 uur.
En inderdaad, Maartje klaagde over pijn en kramp in haar buik en ze moest een paar keer de pijn wegpuffen. Terwijl ik de VI aan het lezen was hield ik die pufjes stiekem bij op de alarmwekker en toen ze met regelmaat elke vier minuten de pijn wegpufte opperde ik of ze wellicht niet gewoon weeën had. Maartje geloofde het nog niet zo, maar ik ging wel alvast maar het nummer van de verloskundige opzoeken, je kon per slot van rekening nooit weten. Daarin stond dat je pas mocht bellen als ze een uur lang elke drie minuten een wee had die ongeveer een minuut duurde.

0.45
Nou was dat uur wel ruimschoots verstreken, de weeën kwamen nu ongeveer om de twee minuten, dus toch maar gebeld. Dat is eigenlijk een best raar moment, het is een handeling waar je naar hebt uitgekeken, maar als het moment dan ook echt aanbreekt weet je eigenlijk niet wat je moet doen of zeggen. Gelukkig hebben verloskundigen vaker met zo’n bijltje gehakt dus mij was zo de nodige informatie ontfutseld en na een gesprekje met Maart kwam de melding dat ze zo langskwam. En dan gaat het dus echt beginnen.

1.30
De verloskundige kwam, zag dat het zo was, en ging weer met de mededeling dat ze om half zes wel weer terug zou komen. Half zes! Ging dat zo lang duren, dat bevallen?

Ergens tussen 03.00 en 04.00
De weeën zijn heftig en regelmatig, maar Maartje heeft ze nog onder controle en ik weet zelfs nog een beetje slaap te pakken. De klok kruipt erg langzaam vooruit.

05.30
De verloskundige komt weer langs, en constateert dat de ontsluiting op ongeveer een centimeter of drie, vier zit. 10 is the magic number dus we hebben nog even te gaan. 8.30 is het volgende bezoek.

06.00
De nicht van Maartje, S., mag bij de bevalling zijn, dus ik heb haar maar uit bed gebeld. De tijd gaat langzaam en de weeën zijn onverminderd hevig.

7.45
S. arriveert, en ik ga aan mijn vierde of vijfde kop koffie. De slaapkamer wordt verruild voor de badkamer, staand kunnen de weeën beter worden opgevangen. Het puffen heeft plaatsgemaakt voor een een soort indianenkreet op de maat van “Al-tijd is Kort-jak-je ziek” Meer dan over Maart d’r rug wrijven kunnen we ook niet doen.

8.30
De verloskundige komt weer langs. Ze raad ons aan om Maartje onder de douche te zetten, op een stoel. De ontsluiting vordert, zij het langzaam. De vliezen zijn nog niet gebroken,dus die worden gebroken met een groot uitgevallen chopstick.

De wisseling van de verloskundige wacht dient zich aan: om 12.00 uur is het volgende bezoek. Koffie zeven of acht, ik sta ondertussen stijf van de caffeine en de weeën worden steeds heftiger. Even ontbijt gehaald bij de bakker op de hoek (Tip voor toekomstige vaders: het is niet slim om salami te eten als ontbijt ).

11.30
Maartje zit nog steeds onder de douche, ik verlaat af en toe even de badkamer om even een kopje koffie te drinken en even in de krant te lezen, om even tot rust te komen, maar echt werken doet dat ook niet.

11.45
De nieuwe verloskundige, F., komt langs en onderzoekt Maart. Zij en de stagiare constateren een voorzichtige 7 centimeter ontsluiting. Ik doe het rekenwerk: 1cm per uur: 15.00 persen, 1 uur persen, 16.00 bevallen.
De klok gaat heel langzaam naar 14.00, het moment dat F. weer komt.

13.45
Verloskundige F. komt en zegt dat ze nu niet meer weggaat. Dat gaf een erg goed gevoel, het einde leek nabij. Ontsluiting is 7, misschien acht centimeter, Maartje is ondertussen weer in de badkamer beland en met zijn drieën proberen we haar door de pijn heen te loodsen.

15.00
F. controleert nog een keer de ontsluiting. Als ze ons daarna aankijkt met een diepe frons weet ik: dit wordt ziekenhuis. Gelukkig is het Sint Franciscus op een steenworp afstand. Helaas, zowel het SFG als het Sophia nemen geen nieuwe patiënten meer op. Het wordt het IJsselland ziekenhuis in Capelle a/d IJssel. Dan gaat het heel snel: het ziekenhuiskoffertje wordt gepakt, aangevuld met wat extra zaken en Maartje wordt in het Golfje van F. geladen, samen met S. Ik rij er in onze eigen auto achteraan. Met een rijbewijsverslindende snelheid racen we over de A20 richting het ziekenhuis….

(wordt vervolgd)