Mijn dochter (Merel) gaat drie keer per weer naar het kinderdagverblijf. Een keer per week heb ik daarom papaochtend. Naast de zorg voor je kind is een papaochtend een uitgelezen moment om dingen te regelen die er op het werk niet van komen.
Zo liet ik laatst een pakket bezorgen. Bezorger, gehaast en dubbel geparkeerd, kwam met frisse tegenzin met de lift naar ons appartement op de vijfde etage. De bezorger moest snel snel een krabbel hier en daar, kunnen we dat even hier op de balustrade doen, meneer?
Dus stap ik op mijn blote voetjes naar buiten. Ik heb de pen nog niet in mijn hand of ik hoor de voordeur met een klap dicht vallen – en zie Merel trots door het glas naar me kijken. Kijk eens papa, “dicht!”
Dicht ja, maar wel met mijn voordeursleutels binnen op tafel en mijn mobiel er naast. Ik kon ze zien liggen. Kind binnen, papa buiten en mama die pas over vier uur thuis zou komen. U snapt, genoeg redenen om bleek bij weg te trekken.
Zonder telefoon, een bezorger die wijselijk het hazenpad koos èn met buren die geen van allen thuis waren zag ik me op dat moment toch echt wel vier héle lange uren buiten staan. En, erger, het kind zou al die tijd alleen binnen zitten.
Gelukkig was daar, toen het stressniveau bij mij al behoorlijk was opgelopen, opeens de werkster van de overburen. Een telefoon, hoera!
Terwijl mijn ingeschakelde hulptroepen druk bezig waren een sleutel te achterhalen, zat ik op mijn billen voor de deur “Klap eens in je handjes blij, blij, blij” te zingen en kiekeboe te spelen (dan ben je wel weer blij dat er niemand thuis is die je kan zien!)
Nadat ik al met al meer dan een uur buiten had gestaan kwam eindelijk de verlossing, en kon ik het kind troosten. Niet dat ze veel troost nodig had: een koek en een schone luier later was ze alweer vrolijk kletsend op weg naar het volgende avontuur. Bij mij duurde het wat langer voor ik me wat kon ontspannen en één ding is zeker: ik zet nooit meer stap over de drempel zonder sleutel!
Deze column is eerder verschenen in ‘Op De Groei’, het periodieke magazine van KindeRdam, het kinderopvangbureau waar Merel en Luuk bij zitten.
