Merel en Luuk

Toen Merel werd geboren, waren vrienden mij oprecht met mij begaan. “Vind je het niet jammer dat het geen jongetje is?”. “Hoezo?” vroeg ik
verbaasd, want dat was wel het laatste waar ik op dat moment aan dacht. “Nou, dan kan je geen Lego kopen.” Nou, nee, dat vond ik niet en meisjes kunnen ook best met Lego spelen.

Wat Lego betreft ben ik denk ik stiekum altijd een beetje een klein jongetje gebleven. Ik weet nog die verjaardag – ik werd denk ik tien -dat ik het politiebureau kreeg en dat ik eerst nog naar school moest voordat ik hem mocht bouwen. Volgens mij is dat een van de langst durende dagen van mijn leven geweest.

En ondanks het feit nu ik zogezegd volwassen ben maak ik in als ik even de kans krijg in een warenhuis een klein omweggetje langs de speelgoed-afdeling. En dan gaat steevast de Lego-catalogus mee naar huis, die op de WC nog regelmatig wordt doorgebladerd.

Het mag dan ook geen verbazing wekken dat Merel, net drie, van Sinterklaas (hoe wist die man dat toch) een Lego-vliegtuigje in haar schoen kreeg. Uiteraard dacht ik dat ze daar nog een beetje te jong voor was, per slot van rekening stond er 4+ op de verpakking dus eigenlijk kreeg papa ook wat in zijn schoen – maar u voelt hem al aankomen, dat vliegtuig is van Merel en helemaal niet van papa. Ik mocht nog net het instructieboekje vasthouden.

OK, toegegeven, het eindresultaat was dan misschien niet helemaal in overeenstemming met hoe het er volgens de doos uit zou moeten zien (het had meer iets weg van een kruising tussen een abstract kunstwerk en een draaiorgel) maar alle stukjes werden heel doordacht en minutieus op en aan elkaar geplaatst. Sindsdien mag ze dus ook met de Lego-autootjes van Luuk spelen (die is er met zijn zeven maanden ècht nog een beetje te jong voor) en hoewel het favoriete spelletje is “hoe-hard-kan-hij-tegen-de-muur-rijden-en-hoeveel-stukjes-vliegen-er-dan-vanaf” worden zo goed en zo kwaad als het gaat de losse stukjes er op de een of andere manier toch weer opgezet.

Het werd me dus wel weer duidelijk dat wanneer je je kind onderschat je nog wel eens voor verrassingen kan komen te staan.

OK, ik geef toe: ons zoontje van 7 maanden heeft al verschillende dozen Lego van papa gekregen.

Deze column is eerder verschenen in ‘Op De Groei’, het periodieke magazine van KindeRdam, het kinderopvangbureau waar Merel en Luuk bij zitten.