Binnenkort verwachten we ons tweede kindje – dank u dank u – en wanneer je als zwangere vrouw voor het eerst één voet buiten de deur zet, gaat er ergens op een duister industrieterrein een alarm af. Dan verschijnt je naam ergens op een computerscherm en voor je het weet wordt je als aanstaande moeder overspoeld door allerlei geweldige aanbiedingen waar je ongeboren vrucht absoluut niet zonder kan. Sterker nog: je bent een slechte moeder wanneer je je kind dit alles zou onthouden. Ik denk dat ze – en terecht – gokken op alle hormonen die een vrouw dan teisteren en dat is vast waarom ze alleen de moeders proberen in te palmen en dat ze de vaders negeren.
Op deze plek heb ik al eens geconcludeerd dat de vaders van tegenwoordig naar mijn idee veel actiever zijn met het vaderschap dan de vaders van vroeger. Daarom is het eigenlijk raar dat de hele baby-industrie nog steeds voornamelijk gefocused is op de moeder.
Neem nou een kinderwagen bijvoorbeeld. Toen we die gingen uitzoeken en heel braaf over het in de kinderwinkel aangelegde testweggetje reden – waar je overigens niets aan hebt totdat ze er kapotte tegels en hondendrollen neer gaan leggen – kreeg ik van negen van de 10 modellen een acute hernia. En die kan je dan nog min of meer in hoogte verstellen. Mijn vrouw rijdt zo weg met de buggy, terwijl ik me eerst in een hoek van 90 graden moet vouwen om überhaupt bij de handvaatjes te kunnen.
Nou we het toch over kinderwinkels hebben, ergens moet er tussen alle hydrofiele luiers en voedingsbeha toch ook wel een plekje te vinden zijn om te vullen met zaken die er ook toe doen, bijvoorbeeld luiertassen zonder roze bloempjes maar met camoprint of voor vuurrode tweewielers of voor kranen die meekleuren met de temperatuur van het water. Ik weet wel dat je dat allemaal in ook in andere winkels kan kopen, maar ja, dat kan je een kolfapparaat ook. Als er maar stekker aan zit of er stoer uitziet.
Iets wat absoluut niet stoer is, is een herenfiets met een zitje achterop. Mannen zwaaien uit gewoonte met hun been over het zadel bij het opstappen. Met een kinderzitje achterop is dat een gegarandeerde scheenbreker, als het leeg is. Met iemand IN het kinderzitje onthoofdt je je kind. Dus moet je met je been over de stang. Maar een fiets met kinderzitje – met kind – is topzwaar en instabiel. Dus probeer je je fiets met kind in bedwang te houden terwijl je je been over de stang probeert te tillen zonder je broek bij de bilnaad te laten scheuren en zonder het kind onzacht met de grond in aanraking te laten komen.
Wat dat betreft zou zo’n mamafiets met lage instap natuurlijk een uitkomst zijn. Alle vaderemancipatie ten spijt, vaders moeten ook hun grenzen kennen: een scheur in je broek mag dan misschien niet stoer zijn… een papa op een mamafiets is pas ultiem NIET stoer!
Deze column is eerder verschenen in ‘Op De Groei’, het periodieke magazine van KindeRdam, het kinderopvangbureau waar Merel en Luuk bij zitten.
Schrijf ook eens wat