Merel en Luuk

Merel in december 2008

Als vader van een dochter heb je zo van die dingen waar je eigenlijk niet zo goed raad mee weet. Stiekjes bijvoorbeeld. Ik heb dan ook als kind niet zo’n plastic nephoofd met nephaar gehad om te oefenen, dus wat dat aangaat loop ik denk ik gewoon een jaar of dertig achter. Maar als ik een elastiekje in Merel d’r haar doe eindigt ze steevast als Marijke Helwegen: met een erg strak hoofdhuidje en uitpuilende oogjes.

Ik vind dat ik mezelf aardig kan kleden – voor een man dan hè, maar een meisje de juiste kleren aantrekken is toch weer een verhaal apart. Daar zijn strenge regels aan verbonden. Zo mag je bepaalde dingen niet en moeten andere dingen juist weer wel gecombineerd worden. Onder een jurkje moet ze dan weer wel, en dan weer geen maillot. En onder dat rode jurkje past die groene maillot dus echt niet – maar dat mag dan wel weer met Kerstmis.

Om er voor te zorgen dat het in ieder geval niet jouw schuld is dat ze voor schandaal naar het kinderdagverblijf gaat is dan ook: afkijken bij je vrouw. Goed kijken wat zij doet en dat dan (proberen te) onthouden. Dat ene broekje met dat bloemetje op de knie hoort bij dat shirtje met dat beestje, dat rompertje met ruitjes gaat onder dat truitje.

En om niet helemaal door de mand te vallen ga je subtiel variëren. Klinkt simpel genoeg, nietwaar? Maar dan kent u het aantal mogelijke combinaties niet. Mijn dochter heeft onwaarschijnlijk veel kleren. Meer kleren dan papa in ieder geval. Dus je moet je dan ook maar beperken tot een aantal standaard kledingstukken – als man moet je niet te veel willen onthouden, de ruststand van Feyenoord-Ajax is al moeilijk genoeg. Erg handig om je bij het onthouden te helpen zijn dan ook shirtjes met prints. Alles wat aan kleur in het printje zit mag je erbij combineren. Een soort ingebakken kleurstaal dus, en dat scheelt weer onthouden. Dat combineren doe je overigens ook weer niet te veel in één keer want zes tinten roze: da’s geen meisje, da’s een zuurstok.

Al mijn goede voornemens ten spijt heeft mijn kind op dit moment nog minder gevoel voor mode dan ik (dat gaat veranderen – van haar kant dan) en al wel een eigen willetje dus als het aan haar ligt gaat ze in pyjama en kaplaarzen naar school en zie dat dan maar te voorkomen.

Deze column is eerder verschenen in ‘Op De Groei’, het periodieke magazine van  KindeRdam, het kinderopvangbureau waar Merel en Luuk bij zitten.